Birazcık düşünse hayatını o an değiştirebilirdi ama Fevzi düşünmedi. Ağzından dökülen sadece “Allah’ım beni bi tık sal” cümlesi oldu.

“Oğlum sen zaten bir böcektin bütün hayatını bir böcek gibi karının eteğine saklanarak geçirdin…”

Orada, o gecenin ortasında durup bir yara olmanı izlemekten başka ne yapabilirim?

Şimdi bu bahçede, bu ağacın altında dinleyeceğimiz, bu dünyada karşılaşmış yolları kesişmiş iki can’ın hikayesiydi.

İşte yanımdaydı yine. Evet Kara Murat. O denyo tavrıyla bakıyordu bana. Kadir İnanır’dan bozma Cüneyt Arkın’dan çalma o bakışı ile.

“İstanbul’a girdik hacı. Böyle gidersek onbeş seneye kalmaz oradayım” diyorum İstanbul’a at sırtında giren Fatih gibi.

‘Cennette buluşalım’ diyor, o da ‘Allah korusun. Erken değil mi daha?’ diyerek kızın yüzündeki gülümsemeyi izliyordu.

...toprağından koparılmış bir ağaç gibiyim böyle geçtikçe günler kuruyorum dal dal ve dökülüyorum yaprak yaprak

yan yana düşmese de gölgelerimiz aynı gök kubbenin altında olmak aynı yıldızları seyretmek avutur yalnızlığımızı belki de yorgun rüzgar...

Kaza dediğin senin insanın bir anlık dalgınlığı halbuki kaza eseri aşık oldum ben de sana bir an daldım bir daha çıkamadım...

Gitmen korkutmuyor beni gittiğin yerde kalmadıktan sonra sen git hep git durmadan git yuvarlak değil mi bu kavanoz dipli dünya? dönüp...